Miasto Krnów (Krnov) położone jest na spływie rzek Opawy i Opawicy (Opavy i Opavicy), u podgórzy Jeseników Nizkich (Nízkeho Jeseníku), na granicy czesko-polskiej.
Badania archeologiczne pokazują, że miejsce to jest prawie bez przerwy osiedlone od wczesnej epochy kamienia, ogólnie już od 30 000 lat.
Najpóźniej od VII wieku osiedlenie jest wyłącznie słowiańskie, jak świadczą o tym zmianki pisemne o szczepu Holasiców (Holasiců). Z epochy glaciolicznej zostały w Krnowie moreny (kamienie błędne) i inny materiał przyniesiony przez lodowiec, jako przypomnienie owych czasów. Z epochy po lodowcu odnaleziono w Krnowie kieł niedźwiedzia jaskinnego, szczątki zębu trzonowego mamuta i inne odkrycia. Życie młodszej epochy kamienia stwierdzają bogate odkrycia w pobliżu Brumovic, osady fortyfikowane na obu kopcach cvilinskich  pochodzą z ostatniej epochy neolitycznej.
W czasach kultury ludu pół popielnych były w Krnowie trzy grodziska: na przednim kopcu cwilińskim (cvilínském), nad Dwórem czerwonym (Červeným dvorem) na przyległej części katastru uwaleńskiego (úvalenského) i na tylnym kopcu. Stąd pochodzą odkrycia z bliskiej okolicy, zwłaszcza naczynia żelazne i żelazne siekiery z XI i XII wieku.
Datę powstania Krnowa nie można ustalić jednoznacznie. Jego czeska nazwa (w postaci Kyrnow) jest pierwszy raz podana formą pisemną w 1240 roku.

Nazwa niemiecka Jagerndorf (w postaci Jegerdorf) jest po raz pierwszy podana w 1253 roku. W dokumentach sredniowiecznych używano dla tego miejsca nazwy łacińskiej Carnovia. Krnow powstał na skrzyżowaniu dawnych szlaków handlowych łączących miasta nadbałtyckie Hanzy z Włochami. Początki miasta datowane są w XIII wieku. Po raz pierwszy pojawiają się w dokumentach historycznych z 1240 roku, w arkuszu króla czeskiego Wacława I (Václava I), w ktorym daje klasztorowi tisznowskiemu (tišnovskiemu) zajazd ludowo zwany Kyrnow w krainie kiedyś holasickiej ("circulium quendam in districtu Holascencsi, Kyrnow vulgariter nuncupatum cum omnibus appendiciis suis, villis, agris, pratis, silvis, fluminibus").